نمونه های شعر دیروز برای تبرک

درخواست حذف این مطلب

در آئینه ی اشک / فریدون مشیری




بی تو سی سال، نفس آمد و رفت

این گِران جانِ پریشانِ پشیمان را

کودکی بودم وقتی تو رفتی، اینک،

پیر مردی ست ز اندوه تو سرشار، هنوز


شرمساری که به پنهانی، سی سال به درد،

در دل خویش گریست

نشد از گریه سبک بار هنوز!


آن سیه دستِ سیه داسِ سیه دل که ترا

چون گلی با ریشه،

از زمینِ دل من کَند و ربود،

نیمی از روحِ مرا با خود برد

نشد این خاکِ به هم ریخته، هموار هنوز!


ساقه ای بودم، پیچیده بر آن قامتِ مهر،

ناتوان

نازک

تُرد

تند بادی برخاست

تکیه گاهم افتاد

برگ هایم پژمرد

بی تو ، آن هستی غمگین دیگر،

به چه کارم آمد یا به چه دردم خورد؟

روزها طی شد از تنهائی مالامال،

شب، همه غربت و تاریکی و غم بود و خیال

همه شب چهره ی لرزان تو بود

کز فراسوی سپهر،

گرم میآمد در آینه ی اشک فرود

نقشِ روی تو، درین چشمه، پدیدار هنوز!


تو گذشتی و شب و روز گذشت،

آن زمان ها

به امیدی که تو، بر خواهی گشت..

می نشستم به تماشا، تنها

گاه بر ابر

گاه در روزن ماه

دور... تا دورترین جاها می رفت نگاه

باز می گشتم تنها، هیهات!

چشم ها دوخته ام بر دَر و دیوار هنوز!


بی تو سی سال نفس آمد و رفت

مرغ تنها، خسته، خون آلود

که به دنبال تو پ ر میزد،

از نفس می افتاد

در نفس می فرسود

ناله ها می کند این مرغ گرفتار هنوز!


رنگ خون بر دم شمشیر قضا می بینم

بوی خاک از قدمِ تند زمان می شنوم !

شوق دیدار توام هست

چه باک

به نشیب آمدم اینک ز فراز

به تو نزدیک ترم، می دانم

یک دو روزی دیگر،

از همین شاخه ی لرزانِ حیات

پَر کِشان سوی تو میآیم با

دوستت دارم

بسیار،

هنوز


نام / حسین منزوی



ی هیچ نام

می آیی

اما تمام نام های جهان باتوست.


وقت غروب نامت

دلتنگی ست

وقتی شبانه چون روحی می آیی

نام تو وسوسه است.


زیر درخت سیب نامت

حواست

و چون به ناگزیر

با اولین نفس که سحر می زند

می گریزی

نام گری کت

رویاست


مزمور بهار / محمد رضا شفیعی کدکنی



بزرگا، گیتی آرا، نقش بندِ روزگارا،

                                    ای بهارِ ژرف،

به دیگرروز و دیگرسال.

تو می آییّ و

       باران در رکابت

                مژدۀ دیدار و بیداری

تو می آییّ و

      همراهت شمیم و شرمِ شبگیران

و لبخندِ جوانه ها

که می رویند از تنوارۀ پیران


تو می آییّ و در بارانِ رگباران

صدای گامِ نرمانرمِ تو بر خاک

سپیدارانِ را

    به اسفندارمَذ تبریک خواهد گفت

تو می خندیّ و

                     در شرمِ شمیمت شب

بخورِ مجمری خواهد شدن

                     در مقدمِ خورشیده

نثارانِ رهت از باغِ  بیداران

                               شقایق ها و

                                        عاشق ها

چه غم کاین ارغوانِ تشنه را

                        در رهگذارِ خود

                                   نخواهی دید.



#محمدرضا_شفیعی_کدکنی 

سال ۱۳۴۹


@


rkaaiv